Bronchospasmen

Nog geen 30 minuten nadat de artsen eindelijk zagen wat ik en enkele verpleegsters al een tijdje zagen ging het mis. 

Sofie lag in mijn armen en we lagen rustig op bed. Tot ineens het alarm af ging. De optiflow blokkeerde want Sofie kneep haar keel dicht en de optiflow kreeg de lucht er niet door heen geperst. Ze was op zichzelf aangewezen alleen zat ze helemaal vol snot.  Haar hartslag daalde en alle alarmbellen gingen af. Sofie haar verpleegkundjge drukte op een noodbel en voor we het wisten stond de kamer vol. 

Ik legde Sofie neer in haar bedje en nam een stap naar achteren. Meteen hebben ze haar neusje uitgezogen, sterke neusspray gegeven en de optiflow op vol vermogen gezet. Sofie haar hartslag liep weer op en snel werd ze met machines over de gang met spoed naar de operatie kamer begeleid om geïntubeerd te worden. 

We namen verschillende binnendoor wegen naar de operatie kamers. Gelukkig mochten wij mee en kregen wij een wit pak aan. We werden geïnstalleerd op een kruk in de hoek van de operatie kamer en hielden elkaars hand vast. Een operatie assistent vroeg mij om mijn mobiel om fotos te maken. Dit zou goed zijn voor onze verwerking. 

Op zo'n moment word je geleefd. Het was ontzettend heftig. Daar lag ze met allemaal mensen om haar heen. Achter de roldeur stond nog meer mensen te wachten.we bleven rustig zitten en keken wat ze deden. Af en toe wisselde Menno en ik een blik. 

De intubatie duurde ontzettend lang. We zagen dat de artsen elkaar vaak aankeken. 'Ik krijg hem er niet doorheen' zei de dokter. Na enkele keren proberen was het eindelijk gelukt en konden ook wij eindelijk weer adem halen. 

Iedereen was ontzettend lief voor ons op de operatie kamer.  

Sofie werd na de intubatie beademd en in een roes gebracht. We hielden haar armpje vast om haar te laten weten dat we er waren, al kreeg ze natuurlijk niks meer mee. Er werd een röntgen foto gemaakt om te kijken of de intubatie correct zat en vrijwel meteen daarna kwam de ambulance van het UMCG om Sofie op te halen. Ze werd geladen op een groot bed en vast gezet. Er werd uit voorzich diverse dingen aangesloten zoals medicatie om haar op te peppen,  reanimatie stickers zodat ze alleen maar op een knopje hoefte te drukken als haar hart er mee op hield. 

Op zo'n moment hoor je wat er word gezegd maar maak je het allemaal niet meer bewust mee. We konden niet mee met de ambulance want die was vol. 2 ambulance broeders en 2 kinderartsen waren nodig om Sofie veilig naar Groningen te vervoeren. De arts keek ons aan en zei dat we niet hoeften te haasten. Wij konden hun immers toch niet bijhouden. Ze zouden met hoge spoed naar Groningen rijden en ze adviseerde ons rustig die kant op te komen. Ze zouden immers meteen bezig met Sofie en daar konden wij niet bij zijn. Ze gaf ons instructies waar Sofie binnen het UMCG te vinden was. Dit was op de kinder IC groen. 

We namen afscheid en ze snelde met Sofie maar de ambulance. Ik barste in huilen uit en keek naar Menno. Ook bij begon meteen te huilen. Alsof we het toen toe konden staan. Al huilend liepen we terug naar de kamer waar we al 7 dagen verbleven maar dit keer zonder ons meisje..